خانه‌ی دوست کجاست؟

بی نهایت حضرت است این بارگاه ... صدر را بگذار، صدر توست راه

ای عدوی شرم و اندیشه بیا

«راز درون چشمانشان» عنوان فیلمی است آرژانتینی که دیروز از طرف انجمن دانشجویان اسپانیولی در دانشگاه ما به نمایش در آمد و من هم دیدم. این فیلم جایزه‏ی بهترین فیلم خارجی آکادمی اسکار در سال 2010 را از آن خود کرد، یعنی همان جایزه‏ای که اصغر فرهادی امسال به خاطر «جدایی نادر از سیمین» گرفت.
از پایان هالیوودی‏اش که بگذریم فیلمی بسیار دیدنی بود. اگر به دنبال دیدن فیلمی جذاب درباره‏ی احوالات درونی و واکنش‏های بیرونی آدمیانِ وامانده بر سر دوراهیِ دشوار و مردافکنِ «عشق» و «ترس» می‏گردید تماشای این فیلم به شدت توصیه می‏شود. منظورم از ترس در این جا بیشتر چیزی نزدیک به «تردید» است. همان حسی که به خاطر عاقبت اندیشی و واهمه از پیچیده شدنِ وضعیت و به باد رفتنِ داشته‏های شخصیتی، دست و دلِ آدمی را می‏لرزاند، پایش را سست می‏کند و او را از اقدام متهورانه باز می‏دارد. همان نگرانیی که حافظ داشت:
طریقِ عشق، طریقی عجب خطرناک است ... نعوذُ بالله اگر ره به مقصدی نبری!
فیلم را که ببینید متوجه خواهید شد از چه چیزی حرف می‏زنم.

+ محمد ; ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ ; شنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳٩۱
comment نظرات ()