خانه‌ی دوست کجاست؟

بی نهایت حضرت است این بارگاه ... صدر را بگذار، صدر توست راه

آخرین صفحات خوابگردی‏های «کپلر» به روایت «آرتور کویستلر»

یوهانس کپلر در روز پانزدهم نوامبر سال 1630 درگذشت و در روز نوزدهم همان ماه جسد وی را در گورستان سن‏پیر در بیرون شهر به خاک سپردند. این گورستان در طی «جنگ سی‏ساله» ویران شد و استخوان‏های کپلر به باد فنا رفت. اما سنگ‏نبشته‏ای شاعرانه که مضمون آن از خود اوست به جای مانده است:

Mensus eram coelos, nunc terrae metior umbras
Mens coelestis erat, corporis umbra iacet.

I measured the skies, now the shadows I measure
Skybound was the mind, earthbound the body rests.
 

«زمانی آسمان‏ها را اندازه می‏گرفتم و اینک سایه‏های زمین را. فکر من آسمانی بود، ولی جسم من خاکی و جایگاه آن این‏جاست.»

در یکی از واپسین نامه‏های او نیز چند سطر است که به آسانی فراموش نمی‏شود. او این نامه را یک سال پیش از وفات در ششم نوامبر 1629 نگاشته است:

«آن‏گاه که طوفان شدت می‏گیرد و کشتیِ کشور را خطرِ هلاک تهدید می‏کند، ما برای ادامه‏ی مطالعات صلح‏جویانه‏ی خود کاری مردانه‏تر از این نمی‏توانیم بکنیم که بر صخره‏ی ابدیت لنگر اندازیم.»

+ محمد ; ۸:۳۳ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳٩۱
comment نظرات ()