شوپنهاور و غرور ملی

«مبتذل‌ترین نوع غرور، غرور ملّی است، زیرا کسی که به ملّیت خود افتخار می‌کند در خود کیفیت باارزشی برای افتخار ندارد، وگرنه به چیزی متوسل نمی‌شد که با هزاران هزار نفر در آن مشترک است. برعکس، کسی که امتیازات فردی مهمی در شخصیت خود داشته باشد، کمبودها و خطاهای ملت خود را واضح‌تر از دیگران می‌بیند، زیرا مدام با این‌ها برخورد می‌کند. اما هر نادان فرومایه که هیچ افتخاری در جهان ندارد، به مثابه‌ی آخرین دستاویز به ملتی متوسل می‌شود که خود عضوی از آن است. چنین کسی آماده و خوشحال است که از هر خطا و حماقتی که ملتش دارد، با چنگ و دندان دفاع کند.»
آرتور شوپنهاور، در باب حکمت زندگی، فصل سوم (درباره‌ی آن‌چه داریم)، 1851، ترجمه‌ی محمد مبشری. 

/ 1 نظر / 7 بازدید
ناشناس

با اصل گفته شوپنهاور موتفقم اما، این جمله که: "کسی که به ملّیت خود افتخار می‌کند در خود کیفیت باارزشی برای افتخار ندارد، وگرنه به چیزی متوسل نمی‌شد که با هزاران هزار نفر در آن مشترک است" به نظر من اساسا غلط است. اینکه انشان به چیزی افتخار کند که با تعداد زیادی انشان در اشتراک دارد طبق کدام اصل اخلاقی می تواند غلط باشد؟! مهمتر اینکه تقریبا هر چیزی که به آن افتخار کنیم تقریبا قبلا توسط تعداد زیادی انشان به آن افتخار شده. به نظر من ملیت از آن جهت قابلیت افتخار کردن ندارد که انتخاب خود فرد نیست (فرض بر اینکه شخص مهاجر نیست و خود انتخاب نکرده. گرچه مهاجران هم اغلب انتخاب چندانی ندارند)